SIDEBAR
»
S
I
D
E
B
A
R
«
Senta, haar verhaal (Deel 1)
nov 18th, 2011 by admin

Het heeft lang geduurd voordat ik me in staat voelde om Senta haar verhaal op te schrijven. 6,5 maanden geleden heb ik haar moeten laten gaan, na een aftakelingsproces van vele maanden, waarschijnlijk een jaar of 3 – 4.

Senta

Senta is in 1995 bij mij gekomen nadat ze door mijn zus is gevonden. In Duitsland, aan een hek vastgebonden en achtergelaten. Senta, ze was drachtig en ondervoed.

Senta in Duitsland

Na een maand van oplappen in een opvanggezin in Duitsland kwam ze bij mij. In eerste instantie nog behoorlijk afstandelijk, maar steeds meer de “hond-die-iedereen-wel-wilde-hebben”, een hond waarmee je kon lezen en schrijven. Tuurlijk ook zij had haar makken en nukken, wie heeft die niet, maar voor mij was het de hond waarvan ik altijd gedroomd had.

In het begin at ze niets of juist heel erg veel. Later toen dat onder controle was (grond eten op de hei heeft m.i. daar zeker aan bij gedragen), bleef ze mooi op gewicht, daar hoefde ik niets aan te doen. De eerste tijd ging ik veel met haar naar een parkje in de buurt, daar ontmoetten we haar vriendje voor het leven (letterlijk, ca. 10 dagen na het overlijden van Senta heeft ook Max aangegeven dat het goed was en is hij vredig ingeslapen), Max en groot voorbeeld in de hondentaal Duitse Herder Freya. In dat parkje was een mooie vijver. Max en Freya sprongen daar met zichtbaar genoegen in, maar Senta hield het liever bij een heerlijke modderpoel. Dwz. totdat ze een keer in het water viel, vanaf die tijd was zij de grootste waterrat van het stel. Ze was snel, heel snel en met haar oren naar achtergevouwen gleed ze als een wedstrijdzwemmer door het water, op weg naar de bal of de stok.

Aanloop en snoekduik

Met een aanloop en een grote snoekduik ging ze het water in. Daarna zwemmen, zwemmen, zwemmen om als eerste bij de bal te komen en deze naar de kant te brengen zodat het hele gebeuren weer van voor af aan kon beginnen.

Ik win ALTIJD

Senta, ze is niet meer (mei 1994 – 1 april 2011)
apr 3rd, 2011 by admin

Helaas hebben Senta en ik vrijdag de gezamenlijke strijd tegen DM moeten opgeven. Haar koppie wilde nog wel, maar haar lijfje was kapot, het deed het niet meer. Ik weet dat ze heel oud is geworden, maar het einde had anders moeten zijn.

Deze veldslag is verloren, maar de oorlog nog niet. Ik hoop ook echt dat fokkers hun verantwoordelijkheid gaan nemen en NIET meer fokken met lijders aan DM.

Wat ik zelf precies ga doen, daar heb ik wel enige ideeen over, die t.z.t ook hier te lezen zullen zijn en waar ik jullie hulp heel hard bij nodig zal hebben.

Voor nu, dag lieve lieve oude dame. Ik mis je. Dit gevoel zal voorlopig nog wel niet overgaan. Doe onze Gyeszi, die nog geen drie weken voor jou over de Regenboogbrug ging maar een heel erg dikke knuf, ook zij wordt verschrikkelijk gemist.

SIDEBAR
»
S
I
D
E
B
A
R
«
»  Substance:WordPress   »  Style:Ahren Ahimsa